زوا استودیو، مستقر در پاریس، آپارتمان بنیان‌گذار خود، آنتونی آتیه، را به نمایشگاه استودیو تبدیل کرده است. در مساحت 60 مترمربع، تزئینات نه تنها یک لایه نهایی بلکه نقطه شروعی هستند که ادعای آدولف لوس مبنی بر اینکه «تزئین یک جرم است» را به چالش می‌کشند و فضایی برای تخیل باز می‌کنند. قرن بیستم این موضوع را مشخص کرده بود: فرم تابع عملکرد است و تزئین نشانه‌ای از بی‌سلیقگی خواهد بود. این استودیو به جای نوستالژی و پاستیش، سوال را به شکل دیگری مطرح می‌کند. چه می‌شود اگر تزئین آخرین نباشد، برای آراستن یک معماری که از قبل تمام شده، بلکه اول باشد، به عنوان یک نقطه شروع؟ سپس هیچ چیز اضافی اضافه نمی‌کند؛ بلکه یک داستان خیالی باز می‌کند.
در آپارتمان زوا استودیو، گل‌های تیز از کف تا سقف بالا می‌روند، ساقه‌های سبز با گل‌های زرد و قرمز احاطه شده‌اند. بالای آن‌ها، زنجیرهای عظیم در رنگ‌های قرمز، آبی و زرد مانند اسباب‌بازی‌های کودکانه‌ای که مقیاس آن‌ها تغییر کرده، آویزان هستند. هیچ‌یک از این قطعات چیزی را که قبلاً وجود داشته تزئین نمی‌کند؛ هر یک هم شیء و هم تزئین آن است. در اتاق خواب، تخت سفالی به یک سر تخت فلزی تکیه داده است که در آن کانال‌های تهویه نمایان است، مانند یک اتاق موتورخانه. آنچه معمولاً پنهان است، به موتیف تبدیل می‌شود. میز قهوه‌خوری، طراحی شده با همکاری موزاییک فکتوری، سطحی از ترزاتو را بر روی ساختاری لوله‌ای که از لوله‌های ماریو بروس قرض گرفته شده، قرار می‌دهد. یک ماده نجیب، یک ارجاع پاپ و بدون سلسله‌مراتب بین این دو.
یک موتیف در سرتاسر آپارتمان جریان دارد: aggregate. این موتیف در کف ترزاتو گسترش می‌یابد، در گرانیت میز گرد متراکم می‌شود، در سطح کار آشپزخانه بازمی‌گردد و دوباره در ترزاتو میز قهوه‌خوری ظاهر می‌شود. چهار چگالی، چهار اندازه دانه، یک تزئین که به گونه‌ای دیگر بیان شده است. پاسخ به این رشته معدنی، پوست‌های چاپی، فرش پوست گاو بر روی زمین، پرده‌های دالماتین در پنجره‌ها، دستگیره‌های ستاره‌ای شکل و درهایی است که با صلیب‌ها و نقاط سوراخ شده‌اند. این آشفتگی ظاهری با یک رشته به هم متصل است؛ هر موتیف دیگری را فراخوانی می‌کند و در نهایت یک جهان واحد را می‌سازد.
منبع: Designboom
