برندگان چهاردهمین جوایز Architizer A+ اعلام شدند! یک گروه جهانی از معماران را کشف کنید که آینده طراحی را شکل می‌دهند و برای دریافت اخبار برنامه‌های آینده به خبرنامه جوایز ما مشترک شوید. منظر همیشه یک فکر ثانویه بود. تا به‌حال، فرم و عملکرد در مرکز توجه قرار داشتند و معمار به‌عنوان “ذهن متفکر” یک پروژه – مهم‌ترین قطعه پازل – شناخته می‌شد، در حالی که نقش‌هایی مانند معماران داخلی یا منظر بیشتر به‌عنوان بازیگران پشتیبان دیده می‌شدند. با این حال، مشکلات معماری کنونی دیگر به‌طور عمده پروژه‌های فرم نیستند. آن‌ها مشکلات سیستم‌ها و روابط هستند. زمانی، ساختمان‌ها کار سنگین را انجام می‌دادند و در مکان‌هایی قرار داشتند که منظره‌ای نسبتاً پایدار داشت. اکنون، تغییرات اقلیمی چالش‌های متفاوتی را معرفی کرده است که نیاز به طراحی روابط بین آب، گرما، زیستگاه، مواد، فرم‌های ساختمانی و غیره دارد. ناگهان، منظر شروع به انجام کار سنگین می‌کند، زیرا دیگر به‌عنوان یک افزودنی زیبایی‌شناختی دیده نمی‌شود بلکه به‌عنوان زیرساخت در نظر گرفته می‌شود. به‌عنوان مثال، یک تالاب می‌تواند از سیلاب جلوگیری کند و در عین حال زیستگاهی را بازسازی کند؛ یا یک پارک می‌تواند آب باران را نگه دارد و همچنین گرمای شهری را کاهش دهد و فضای عمومی اضافی ایجاد کند. پارک Green Field توسط شرکت Sichuan Ledao Landscape Design Co., Ltd، چنگدو، چین، برنده هیئت داوران، منظر و برنامه‌ریزی – پارک‌های عمومی و فضاهای سبز، جوایز چهاردهم Architizer. پارک Green Field یک منظر کوهستانی در چنگدو است که به‌طور عمدی در طول گسترش شهری شهر حفظ شده است. این پارک که در سمت غرب کوه Longquan واقع شده، حدود 17.3 جریب را پوشش می‌دهد و فضایی تفریحی برای شهروندان فراهم می‌آورد و در عین حال یک زیستگاه شهری واقعی و مداوم برای حیات وحش را حفظ می‌کند. این پروژه بر روی سیستم‌های اکولوژیکی تمرکز دارد و به‌جای اشیاء معماری، جایی که منظر کار هیدرولوژیکی اساسی را با بازسازی میکرو تالاب‌هایی که آب باران را تخلیه یا تجدید می‌کنند، انجام می‌دهد. به‌طرز عجیبی، استراتژی معماری محوری این پروژه، خودداری است: مسیرها از خط‌الراس‌های موجود پیروی می‌کنند، مناطق استراحت در پاکسازی‌های طبیعی قرار دارند و کل ساخت‌وساز در کوچک‌ترین فضای ممکن انجام می‌شود، بدون اینکه به گیاهان و جانوران درون سایت آسیب برساند. اما این نوع جدید “زیرساخت منظر” چگونه با سیستم‌های سنتی متفاوت است؟ به یک نصب تصفیه آب سنتی فکر کنید – دیواری آب را نگه می‌دارد، لوله‌ها آن را خارج می‌کنند و سیستم‌های مکانیکی اطمینان حاصل می‌کنند که شرایط در طول سال یکسان باقی بماند. از طرف دیگر، معماران منظر از تغییرپذیری موجود در سایت بهره می‌برند. آن‌ها با جانشینی، فصلی بودن، سازگاری و فرآیندهای اکولوژیکی همپوشانی کار می‌کنند. آن‌ها “سیستم‌های عملیاتی” می‌سازند که تصفیه آب را با مردم و گونه‌های گل با انرژی ترکیب می‌کنند. Ecoparque: Ciénaga De Mallorquín توسط DEB ARCHITECTURE، EL EQUIPO MAZZANTI، بارانکیلا، کلمبیا، منظر و برنامه‌ریزی – طرح‌های شهری و مادر، جوایز چهاردهم Architizer. یک مثال قوی Ecoparque: Ciénaga De Mallorquín است که یک مرز زنده را به جای یک مانع ثابت جایگزین می‌کند. شبکه‌ای از مسیرها توسعه شهری را به سمت مانگروها محدود می‌کند و حرکت بین بارانکیلا و تالاب را مدیریت می‌کند. به‌طور خاص، این پروژه به تالاب قبلاً تغییر یافته و آلوده زمان و فضایی می‌دهد تا بازسازی شود به‌جای اینکه “اجبار” به بهبود از طریق سیستم‌های مکانیکی باشد. “منظر” سپس شامل لایه‌های متعدد از جمله جریان‌های اکولوژیکی، بیش از 200 گونه پرنده، ماهی‌گیری سنتی، گردش عمومی و فعالیت‌های مدنی می‌شود – و زیرساخت به عنوان واسطه‌ای بین رابطه آن‌ها عمل می‌کند. در نهایت، این نوع جدید زیرساخت همچنین یک چهره عمومی دارد. به عبارت دیگر، معماری منظر به مهندسی محیطی کاهش نمی‌یابد. بر خلاف بسیاری از زیرساخت‌های سنتی، منظرها می‌توانند به‌طور فنی عمل کنند اما همچنین قابل دسترسی، لذت‌بخش و فرهنگی مرتبط باقی بمانند. آن‌ها هویت‌های دوگانه‌ای دارند: یک پارک می‌تواند آب را مدیریت کند و هنوز هم مکانی برای بازی باشد. از این نظر، عملکرد اکولوژیکی و تجربه انسانی نیازی به دستورکارهای جداگانه ندارند و در تضاد، این چندعملکردی بودن باید جشن گرفته شود زیرا، به‌راستی، بزرگ‌ترین دارایی معماری منظر را نشان می‌دهد: توانایی آن در حل چندین مشکل با یک سیستم فضایی واحد. پارک Downtown Cary توسط OJB Landscape Architecture، Machado Silvetti، کری، کارولینای شمالی. پارک Downtown Cary در کری، کارولینای شمالی به‌عنوان زیرساخت مدنی و یک مقصد عمومی عمل می‌کند. این منظر هفت جریبی یک جامعه در حال رشد سریع را تثبیت می‌کند و فضایی قابل دسترسی برای تفریح فراهم می‌آورد. شاید “پر سر و صداترین” قطعه چندعملکردی آن، یک آب‌راه باران بزرگ است که در پاسیوی Bark Bar واقع شده و عملکرد فنی آن همچنین به یک نقطه کانونی بصری تبدیل می‌شود. به‌طور موازی، کل مجموعه همچنین بین بافت ساخته شده شهر و قلمرو عمومی باز آن واسطه‌گری می‌کند و از لبه تاریخی‌تر مرکز شهر به یک محیط طبیعی‌تر منتقل می‌شود. در نهایت، این سایت به پنج پاسیوی تبدیل می‌شود که ظرفیت اجتماعی منظر را گسترش می‌دهد و آن را به زیرساخت اجتماعی انعطاف‌پذیر تبدیل می‌کند و نه فقط یک فضای سبز منفعل. در نهایت، تغییر در سلسله مراتب وجود دارد. رشته‌ای که روزگاری به‌عنوان لایه نهایی تلقی می‌شد، اکنون اولین مجموعه دستورالعمل‌ها را ارائه می‌دهد. دلیل آن؟ خود جهان ترتیب عملیات را تغییر داده است: به‌جای طراحی یک شیء و سپس پرداختن به محیط اطراف آن، تیم‌ها به‌طور فزاینده‌ای خواسته می‌شوند که با حوضه‌های آبریز، اکوسیستم‌ها، الگوهای اقلیمی و نیازهای جامعه شروع کنند، جایی که معماری به یکی از اجزای یک چارچوب بزرگ‌تر و زنده تبدیل می‌شود. متأسفانه، ما در حال عبور از دورانی هستیم که با عدم قطعیت زیست‌محیطی تعریف می‌شود. خوشبختانه، معماران منظر مدت‌هاست که درک کرده‌اند آنچه بقیه حرفه اکنون در حال کشف آن است: آینده طراحی کمتر به اشیاء ایزوله وابسته است و بیشتر به روابطی که به آن‌ها و جوامع اطراف آن‌ها اجازه می‌دهد تا ادامه یابند.
منبع: Architizer
