شکیرا در مادرید مکاندوی خود را می‌سازد. چرا به یک استادیوم بسنده کنیم وقتی می‌توانیم یک شهر بسازیم؟ برای اقامت شکیرا در مادرید، او 185,000 متر مربع از محل موسیقی ایبردرولا در ویلاورده را تصاحب کرده و آن را به پارک مکاندو تبدیل کرده است، یک چشم‌انداز فرهنگی موقتی که توسط گروه بیارکه انگلس (BIG) طراحی شده است. این مکان به عنوان یک جایگزین برای آرنای کنسرت سنتی، استادیومی برای بیش از 50,000 تماشاگر را با پاویون‌های رنگارنگ، بازارها، غذا، هنر، مد، سینما و فضاهای کودکانه ترکیب می‌کند – جهانی کامل که حول نمایش‌ها ساخته شده است و نه صرفاً پشت صحنه. برخلاف یک استادیوم موجود، جایی که توجه بر روی یک اجرا متمرکز می‌شود، محیط طراحی‌شده به معماران این امکان را می‌دهد که سفر کامل تماشاگران را طراحی کنند. استیفانی فاچینی دی آراوجو، همکار در BIG و سرپرست طراحی پروژه، به دیزاین‌بوم می‌گوید: «معماری به گونه‌ای طراحی شده است که نه تنها جمعیت‌های بزرگ را در خود جای دهد، بلکه همچنین مردم را راهنمایی کند، لحظات کشف ایجاد کند و مکان‌هایی برای گردهمایی، جشن و یافتن سایه در طول روز فراهم کند.» شکیرا ممکن است جاذبه اصلی باشد، اما جشن به عمد قبل از اینکه او ظاهر شود، به حرکت در می‌آید. بازدیدکنندگان از طریق یک سری قوس‌های خوش‌آمدگویی «اس لاتینا» وارد می‌شوند که هر کدام رنگ خاص خود را دارند و به یک مسیر مرتبط در سراسر سایت متصل هستند. این مسیرها به 12 پاویون موقتی و مناطق مکمل هواداران، VIP و کودکان می‌رسند، که هشت ساختار اصلی به ارکان فرهنگ آمریکای لاتین اختصاص داده شده‌اند. فاچینی دی آراوجو از BIG توضیح می‌دهد: «هر مسیر بازدیدکنندگان را به یک پاویون متفاوت با تجربه‌ای منحصر به فرد می‌برد.» در مرکز، درخت مکاندو قرار دارد، نشانه‌ای مشترک که به این زمین وسیع رویداد، چیزی شبیه به میدان شهر می‌دهد. بیش از 500 درخت و جزایر کاشته شده از مناظر مدیترانه‌ای، اسپانیایی و آمریکای لاتین الهام می‌گیرند و مقیاس فضای باز را کاهش داده و جیب‌های سایه ایجاد می‌کنند. فاچینی دی آراوجو ادامه می‌دهد: «در طول مسیر، بیش از 500 درخت مقیاس انسانی را به سایت می‌آورند و یک زمین وسیع رویداد را به یک پارک تبدیل می‌کنند.» شهر خیالی مکاندو، که از رمان «صد سال تنهایی» گابریل گارسیا مارکز الهام گرفته شده، کمتر به عنوان یک بازسازی واقعی و بیشتر به عنوان یک چارچوب فضایی برای ترکیب داستان‌گویی، فرهنگ عامه و جشن جمعی عمل می‌کند – با کمی لجستیک استادیوم در زیر آن. ساختن این جهان موقتی به معنای کار کردن در برابر مقیاس و زمان بود. به گفته فاچینی دی آراوجو، فرآیند طراحی حدود شش ماه طول کشید، در حالی که برخی از پاویون‌ها در حدود ده روز مونتاژ شدند. او می‌گوید: «این ما را به کار با اجزای موجود در هر رویداد بزرگ، مانند تیرک‌ها، داربست‌ها، کانتینرها و سیستم‌های پشتیبانی زمین استیج سوق داد و به ما این امکان را داد که دوباره فکر کنیم که چگونه این اجزا با هم ترکیب می‌شوند.» پوشیده شده با پارچه‌های رنگارنگ، زیرساخت آشنا به یک خانواده از ساختارهای سایه‌دار تبدیل می‌شود که هر کدام هویت خاص خود را دارند اما یک اسکلت عملیاتی عمدی دارند. ماهیت موقتی پارک مکاندو همچنین بر آنچه پس از کنسرت نهایی اتفاق می‌افتد تأثیر گذاشته است. فاچینی دی آراوجو به دیزاین‌بوم می‌گوید: «با دانستن از ابتدا که این ساختارها تخریب خواهند شد، ما هر عنصر را با زندگی بعدی آن در ذهن انتخاب کردیم.» ساختارها و پارچه‌ها برای استفاده مجدد در نظر گرفته شده‌اند، چمن مصنوعی می‌تواند به مدارس و زمین‌های بازی منتقل شود و درختان به نهالستان بازمی‌گردند. برای پروژه‌ای که حول نمایش طراحی شده است، عمل ناپدید شدن آن به طرز شگفت‌انگیزی با دقت در نظر گرفته شده است.
منبع: Designboom
