سنگ محلی و آجر سوراخ‌دار، فضای جمع‌آوری «روزهای مشترک» در ماروس را شکل می‌دهند. این ساختمان که توسط استودیو INS طراحی شده، در ماروس، شهری کوچک در حومه ماکاسار، اندونزی واقع شده و در یک منطقه تجاری تازه توسعه‌یافته قرار دارد که بافت شهری آن نسبتاً پراکنده است و به این ترتیب، چشم‌انداز طبیعی اطراف را به عنوان یک حضور تعیین‌کننده حفظ می‌کند. این ساختمان به عنوان یک فضای جمع‌آوری طراحی شده و در سه سطح سازماندهی شده است که هر یک برنامه‌ای خاص را در خود جای داده و به طور کلی تعامل اجتماعی، کار و فعالیت‌های اجتماعی را تشویق می‌کند. از مراحل اولیه فرآیند طراحی، معماران یک ساختمان سه‌طبقه را تصور کردند که با یک باغ روی بام باز توجیه شده است. این تصمیم به دلیل جهت‌گیری سایت به سمت «بکیت چنرانا»، تپه‌ای که مدت‌ها به عنوان یکی از شناخته‌شده‌ترین نشانه‌های طبیعی ماروس شناخته می‌شود، اتخاذ شد. بالا بردن ساختمان از محیط اطراف به بازدیدکنندگان این امکان را می‌دهد که از مناظر بدون وقفه لذت ببرند و چشم‌انداز را به بخشی جدایی‌ناپذیر از تجربه معماری تبدیل کند. این پروژه همچنین از طریق انتخاب دقیق مواد و craftsmanship، حس قوی از محلی بودن را در آغوش می‌کشد. سنگ آندزیت محلی که از کوه‌های نزدیک برداشت شده، به عنوان ماده اصلی داخلی در دیوارها، کف‌پوش و بار قهوه با الگوی مربعی متمایز ظاهر می‌شود. دیوارهای سوراخ‌دار آجرهای سرامیکی، پوست خارجی حس‌پذیر و پاسخگو به آب و هوا را شکل می‌دهند. این بافت‌های طبیعی ارتباط حس‌پذیری بین معماری و چشم‌انداز اطراف آن را برقرار کرده و هویت منطقه‌ای ساختمان را تقویت می‌کند. طبقه همکف به عنوان یک کافه طراحی شده است که به عنوان قلب اجتماعی ساختمان عمل می‌کند. آرایش فضایی باز آن بازدیدکنندگان را تشویق به جمع شدن می‌کند، در حالی که ارتباط بصری و فیزیکی یکپارچه‌ای با طبقه دوم که جو آن به سمت یک محیط کار آرام‌تر تغییر می‌کند، حفظ می‌شود. طبقه دوم به تولید و همکاری اختصاص دارد و فضای کاری را در کنار اتاق‌های جلسه خصوصی برای فعالیت‌های داخلی در خود جای داده است. از داخل یک تراس بیرونی که عمدتاً با آجرهای سرامیکی تولید شده محلی پوشانده شده، ایجاد می‌شود که بیان معماری گرم و آشنایی را ایجاد می‌کند. دیوار خزه‌ای چشمگیر، سبزی را به فضای کار معرفی می‌کند و عنصر بصری آرامش‌بخشی را فراهم می‌آورد که راحتی و رفاه بازدیدکنندگان را در طول روز افزایش می‌دهد. خود خزه توسط باغبانان محلی پرورش و نصب شده است که تعهد پروژه به حمایت از craftsmanship و منابع محلی را بیشتر تأکید می‌کند. تراس همچنین استفاده از آجرهای تولید شده محلی را نشان می‌دهد که روایت معماری مکان را تقویت می‌کند. یکی از عناصر تعریف‌کننده نمای ساختمان، دیوار بلوک بادگیر سوراخ‌دار است که هم اهداف زیست‌محیطی و هم زیبایی‌شناسی را برآورده می‌کند. علاوه بر ایجاد یک هویت بصری قوی، این صفحه نور شدید صبح را که به نمای جلو می‌رسد، فیلتر می‌کند و به تهویه طبیعی اجازه می‌دهد به راحتی از تپه‌های اطراف به تراس طبقه دوم و فراتر از آن جریان یابد. این استراتژی زیست‌محیطی غیرفعال به باغ روی بام ادامه می‌یابد، یک فضای باز که نه تنها برای استراحت بلکه به عنوان یک مکان انعطاف‌پذیر برای نمایشگاه‌های کوچک، گردهمایی‌های اجتماعی و رویدادهای فضای باز طراحی شده است. به همراه مناظر پانوراما از بکیت چنرانا، بام به اوج سفر فضایی در ساختمان تبدیل می‌شود، جایی که معماری و چشم‌انداز به هم می‌پیوندند. به جای تحمیل یک زبان معماری ناآشنا، پروژه «روزهای مشترک» توسط استودیو INS به شخصیت ماروس پاسخ می‌دهد و از طریق تفسیر معاصر مواد محلی، طراحی پاسخگو به آب و هوا و تعامل معنادار با چشم‌انداز اطراف، به آن پاسخ می‌دهد. با ادامه رشد شهر، ساختمان نشان می‌دهد که چگونه معماری می‌تواند راه‌های جدیدی برای جمع شدن و کار کردن را در بر بگیرد در حالی که عمیقاً در هویت و زمینه فرهنگی مکان خود ریشه دارد.
منبع: Designboom
