MPNYC انبار سابق یک ساختمان ذخیره‌سازی و کارگاه در خیابان پولیدفکوس در پیراوس، یونان را به یک دفتر، نمایشگاه و گالری ترکیبی تبدیل می‌کند. این فضای جدید در اکتبر 2026 با یک نمایشگاه عکاسی افتتاح می‌شود. MPNYC ساختار موجود را به عنوان یک شیء پیدا شده در نظر می‌گیرد و با استفاده از روش حذف، شخصیت قبلی آن را بازسازی می‌کند. این ساختمان از زمان ساخت اولیه‌اش زندگی‌های مختلفی را تجربه کرده است. ابتدا به عنوان یک تأسیسات ذخیره‌سازی برای بندر فعالیت می‌کرد، سپس به واحدهای کوچکتر برای انواع مختلف بار تقسیم شد. کارگاه‌های تعمیراتی به دنبال آن آمدند و دالان‌های بتنی، ستون‌ها و صفحات کف را به داخل فضای بلند اضافه کردند. مداخلات بعدی شامل یک نمایشگاه تجهیزات صنعتی، سقف‌های معلق و مجموعه‌ای از اتاق‌ها برای یک شرکت تولید فیلم خاورمیانه‌ای بود. تیم MPNYC فضای جدید را به عنوان یک ‘اسلایدر’ توصیف می‌کند که اتاق‌ها می‌توانند بسته به نیازهای کاربران خود به عملکردهای مختلف تغییر کنند. به عنوان مثال، آشپزخانه می‌تواند به عنوان یک کارگاه یا اتاق مدل‌سازی عمل کند، اما همچنین می‌تواند به یک رستوران یا کافه موقت تبدیل شود. اتاق‌های ملاقات نیز می‌توانند به فضای گالری، اتاق پروژه یا کارگاه تبدیل شوند. آندریاس کاستاپولوس، که این فضا را به عنوان یک مکان واقعی برای تبادل تصور کرده است، آن را محلی می‌بیند که هنرمندان، صنعتگران و طراحان می‌توانند در کنار یکدیگر کار کنند و ایده‌های خود را به صورت جمعی ارائه دهند. تیم MPNYC لایه‌های ساخت‌وسازی را که بافت قدیمی‌تر ساختمان را پنهان کرده بود، حذف می‌کند و درب‌های اصلی آن را بازگشایی می‌کند و اجازه می‌دهد نور روز به عمق فضای داخلی نفوذ کند. درب‌های چرخشی فولادی حداقلی در ورودی‌های بازسازی‌شده قرار دارند. معماران همچنین درون دیوارها، پرده‌های چوبی را کشف کردند که ترمیم و دوباره به کار گرفته شدند. این پروژه همچنین آجرهای بازیافتی را برای تقسیم‌های کوچک، آستانه‌ها و لبه‌های پنجره استفاده می‌کند، در حالی که ساختارهای موجود از مصالح بنایی و بتنی تمیز و نمایان می‌شوند. بالای آن، حذف سقف‌های معلق، سقف چوبی حدود 150 ساله ساختمان را نمایان می‌کند. تقسیم‌های جدیدتر زیر آن در جای خود باقی می‌مانند، اما دیوارهایی که قبلاً ساختمان را به اتاق‌های کوچکتر تقسیم کرده بودند، اکنون به عنوان سطوح گالری عمل می‌کنند. فضای گوشه‌ای که بیشترین تغییرات را تجربه کرده، پوشش عایق مایع فلزی دریافت می‌کند که در حجم بالای پروژه کاسور نیز استفاده شده است. فضای داخلی به عنوان یک نمایشگاه عمل می‌کند بدون اینکه بی‌طرفی معمولاً مرتبط با آن را به خود بگیرد. اشیاء و مواد در میان نشانه‌های اشغال‌های قبلی قرار می‌گیرند و به معماری اجازه می‌دهند که بخشی از نمایش باقی بماند. وسایل فلزی که به طور اولیه برای نمایشگاه افتتاحیه در کاسور ساخته شده بودند، به عنوان میز و واحدهای نمایش دوباره استفاده شده‌اند. کابینت‌های قدیمی ذخیره‌سازی ابزار چوبی به نمایش‌های مواد و قفسه‌های کتاب تبدیل می‌شوند و استراتژی بازیافت را فراتر از ساختمان گسترش می‌دهند.
منبع: Designboom
