رنه لوی نقاشی را به جایی منتقل کرده است که احتمالاً به طور مودبانه رفتار نخواهد کرد: بر روی نمای بتنی گالری هایوارد لندن. این اثر که با عنوان سپتامبر شناخته می‌شود، اولین نصب بزرگ‌مقیاس عمومی هنرمند سوئیسی در بریتانیا است و به صورت یک نقاشی دو پنلی در بالای و زیر پنجره برجسته و متمایز ساختمان قرار دارد. این کار که به صورت مشترک توسط گالری هایوارد و آودمار پیگه معاصر سفارش داده شده، رنگ‌های فلورسانت سبز، صورتی، آبی و نارنجی را به یکی از شناخته‌شده‌ترین سطوح بروتالیستی ناحیه ساث‌بانک می‌آورد، جایی که بتن خاکستری ناگهان هم‌نشینی بسیار پر سر و صدا پیدا می‌کند.
این پروژه همچنین برای آودمار پیگه معاصر یک نخستین است: اگرچه برنامه هنری این سازنده ساعت سوئیسی از سال ۲۰۱۲ هنرمندان را در رسانه‌های مختلف سفارش داده، سپتامبر اولین سفارش نقاشی آن است. این تمایز در اینجا به ویژه مناسب به نظر می‌رسد، زیرا لوی این رسانه را فراتر از هر چیزی که به یک بوم معمولی شبیه باشد، پیش می‌برد. به جای قرار دادن یک شیء در جلوی ساختمان، او به طور مستقیم با معماری آن کار می‌کند و پنجره مستطیلی هایوارد – که به عنوان ‘چشم’ ساختمان شناخته می‌شود – را بخشی از ترکیب خود می‌داند.
مداخله لوی پیرو رویکرد طولانی‌مدت او به نقاشی به عنوان یک عمل شکل‌گرفته توسط بدن، ماده و مکان است، نه یک تصویر از پیش تعیین‌شده. حرکات او در بالای و زیر پنجره گسترش می‌یابد در حالی که همچنان به دسترسی فیزیکی بدن نقاش وابسته است. گالری هایوارد، با بتن نمایان، پروژکشن‌ها و زبان هندسی قوی‌اش، بنابراین کمتر به عنوان یک پس‌زمینه و بیشتر به عنوان یک ماده دیگر در کار تبدیل می‌شود. این ساختمان با درجه II که قبلاً خود یک حضور مجسمه‌ای دارد؛ لوی به سادگی به آن یک پوست جدید موقتی می‌دهد.
این پوست از مش صنعتی ساخته شده است که لوی برای اولین بار به عنوان سطح نقاشی از آن استفاده می‌کند. این ماده که معمولاً با تبلیغات و علائم بزرگ مقیاس مرتبط است، اجازه می‌دهد هوا از آن عبور کند در حالی که نشانه‌های فلورسانت بزرگ را پشتیبانی می‌کند – یک زیرورش کوچک از سطحی که بیشتر به فروش چیزها عادت دارد تا تبدیل به خود اثر هنری شود. آزمایش با ماده همچنین جایی است که این سفارش به طور مستقیم با رویکرد اعلام‌شده آودمار پیگه معاصر تلاقی دارد، که همکاری‌های خود را حول دادن فضای کافی به هنرمندان برای کاوش در قلمروهای جدید در عملشان می‌چرخاند.
برخلاف یک نقاشی که در داخل یک گالری مشاهده می‌شود، سپتامبر از یک دیدگاه جلویی واحد امتناع می‌کند. این اثر بسته به فاصله، زاویه، نور روز و سایه به شکل متفاوتی ظاهر می‌شود و خود را در گردش مداوم مردم در طول ساث‌بانک می‌پیچد. لوی این ناپایداری را به خود عنوان مرتبط می‌کند: سپتامبر به عنوان ماه نور، آب و هوا و ریتم‌های شهری متغیر. به مدت هشت هفته، مسافران، گردشگران و تماشاگران تصادفی به مخاطبان تکراری آن تبدیل می‌شوند، چه آن روز برنامه‌ای برای دیدن هنر معاصر داشته باشند و چه نه.
این سفارش ادامه‌دهنده برنامه وسیع‌تر آودمار پیگه معاصر از همکاری‌ها با هنرمندان و نهادهای فرهنگی است که شامل پروژه‌هایی با کائو فی، آدریان ویلار روخاس، ریوجی ایکدا، توماس ساراچنو و دیگران بوده است. برای لوی، این یک آزمایش دیگر در مقیاس معماری به عمل او اضافه می‌کند که قبلاً در پالais de Tokyo، موزه هنرهای زیبا بازل و بی‌ینال لیون به نمایش درآمده است. سپتامبر تا ۱۵ نوامبر ۲۰۲۶ بر روی نمای گالری هایوارد باقی می‌ماند؛ پس از آن، رنگ ناپدید می‌شود و بروتالیسم دوباره خاکستری خود را به دست می‌آورد.
منبع: Designboom
