استودیو DAP پویلون زباله را در تهران طراحی کرده است که به بررسی چرخه مداوم تخریب و بازسازی در تهران از طریق مواد زباله ساختمانی می‌پردازد. این پروژه به‌عنوان یک پیشنهاد در مسابقه معماری توسعه یافته و در نهایت ساخته نشده است. این پویلون عمدتاً از مواد salvaged از ساختمان‌های تخریب شده ساخته شده و زباله را در مرکز زبان معماری و تجربه فضایی خود قرار می‌دهد. تراکم جمعیت تهران، ساخت‌وساز مداوم و تخریب و بازسازی سریع فشار زیادی به سیستم‌های اکولوژیکی و زیرساختی شهر وارد کرده است. ساختمان‌ها به‌طور مکرر تخریب و قبل از پایان عمر مفید خود جایگزین می‌شوند، که عمدتاً به دلیل افزایش ارزش زمین است. زباله‌های ساختمانی و تخریبی به ندرت به‌عنوان منبعی ارزشمند در نظر گرفته می‌شوند و به حاشیه‌های شهر منتقل می‌شوند. در این فرآیند، منابع مادی و حافظه فیزیکی موجود در ساختمان‌های موجود از دست می‌روند. زباله به این رابطه بین تجدید و تخریب می‌پردازد و زباله‌های ساختمانی را به‌عنوان ماده‌ای معماری در نظر می‌گیرد نه یک محصول فرعی که باید حذف شود. این پروژه به‌طور مفهومی بر اساس ایده‌های ژرژ باتای در مورد مازاد، تخطی و مواد پایه، جنبه‌های رد شده و به‌ظاهر بی‌ارزش واقعیت طراحی شده است. در این چارچوب، زباله به یک بیان فیزیکی از عناصری تبدیل می‌شود که توسعه شهری معمولاً از تصویر نهایی خود حذف می‌کند. پوسته خارجی پویلون از آلومینیوم بازیافتی ساخته شده است.
پویلون استودیو DAP بر اساس ترکیبی از بلوک‌های بتنی salvaged، زباله‌های ساختمانی، یک ساختار فولادی قابل جداسازی و آلومینیوم بازیافتی طراحی شده است. بلوک‌های بتنی شکسته ماده اصلی داخلی را تشکیل می‌دهند، در حالی که چارچوب فولادی از یک پوشش خارجی ساخته شده از ورق‌های آلومینیوم بازیافتی پشتیبانی می‌کند. ورق‌ها به‌صورت جوش‌خورده به یک پوسته پیوسته تبدیل می‌شوند و یک لایه حفاظتی سبک اطراف ساختار ایجاد می‌کنند. تضاد بین دقت صنعتی نمای خارجی آلومینیوم و شخصیت تکه‌تکه‌شده داخلی بتنی دو وضعیت مادی متمایز را ایجاد می‌کند. پوسته خارجی صاف یک سطح معماری کنترل‌شده را ارائه می‌دهد، در حالی که مواد salvaged در داخل، نشانه‌ها و ناهمواری‌های مرتبط با تخریب را حفظ می‌کنند. بلوک‌های بتنی شکسته به‌عنوان تقسیم‌کننده‌های داخلی استفاده می‌شوند و با هسته‌های توخالی خود به‌سمت بازدیدکننده قرار می‌گیرند. این جهت‌گیری پیوستگی بصری را از طریق دیوارها ایجاد می‌کند و دیدها را در سراسر پویلون گسترش می‌دهد و شرایطی فضایی ایجاد می‌کند که در آن محصور بودن و باز بودن همپوشانی دارند. تکه‌های زباله ساختمانی در سرتاسر کف پخش می‌شوند و تجربه متعارف یک سطح معماری تمیز و تمام‌شده را مختل می‌کنند. عبور از پویلون به یک برخورد فیزیکی با مواد معمولاً حذف‌شده از سایت‌های ساختمانی تبدیل می‌شود و حرکت بازدیدکننده را به فرآیندهای تخریب و بازسازی متصل می‌کند.
یک فضای داخلی آینه‌ای منطق مادی و فضایی پویلون را گسترش می‌دهد. انعکاس‌ها تکه‌های بتنی، دیوارها و بازدیدکنندگان را چند برابر می‌کند و محیطی ایجاد می‌کند که در آن معماری، زباله و بدن‌ها همپوشانی دارند. سطوح بازتابی جداسازی مواد دور ریخته شده از فضای معماری را دشوارتر می‌کند و آنچه معمولاً از تصویر نهایی یک ساختمان حذف می‌شود را به‌طور مستقیم به نمایش می‌گذارد. ورودی درون میدان زباله قرار دارد و شامل یک مسیر قابل دسترسی برای بازدیدکنندگان با ناتوانی است. بنابراین، دسترسی به‌عنوان بخشی از سازمان فضایی پویلون ادغام شده است و نه به‌عنوان یک افزودنی خارجی به طراحی.
از طریق ترکیب بتن salvaged، زباله‌های ساختمانی، یک چارچوب فولادی قابل جداسازی، آلومینیوم بازیافتی و سطوح بازتابی، زباله یک پویلون ساخته شده از بقایای خود شهر را پیشنهاد می‌دهد. اگرچه پیشنهاد مسابقه ساخته نشد، سیستم ساخت آن بر اساس استفاده مجدد و جداسازی طراحی شده است و اجازه می‌دهد زباله‌های تخریب به ماده‌ای معماری تبدیل شوند.
منبع: Designboom
