چگونه کارهای خانگی در پلان خانه مدرن جا گرفت

خانه یاد گرفت که حرکت را پنهان کند. بیشتر خانه‌ها اتاقی دارند که تنها هدفش این است که شما را به جایی دیگر برساند. اکثر ما به ایده‌ی راهرو عادت کرده‌ایم که تصورش دشوار است که روزگاری نوآورانه بوده باشد. با این حال، در بیشتر تاریخ معماری، به‌ویژه در ویلاهای بزرگ اروپایی، حرکت به‌گونه‌ای دیگر عمل می‌کرد. اتاق‌ها به‌صورت خوشه‌ای سازمان‌دهی می‌شدند به‌طوری‌که هرکدام مستقیماً به یکدیگر باز می‌شدند. به‌عنوان مثال، در ویلاهای پالا دیانو، درب‌های هم‌راستا می‌توانستند یک توالی از فضاهای داخلی را به یک مسیر پیوسته تبدیل کنند، به این معنی که عبور از خانه به معنای عبور از فضاهایی بود که دیگران در حال نشستن، غذا خوردن، خوابیدن یا پذیرایی از مهمانان بودند. تاریخ‌نگار معماری، رابین اوانس، راهرو را به‌عنوان نشانه‌ای از تغییر بزرگ‌تری در برنامه‌ریزی خانگی معروف کرد. در مقاله‌اش در سال ۱۹۷۸ با عنوان «شکل‌ها، درها و گذرگاه‌ها»، او به طرح جان تورپ برای خانه بوفورت در چلسی، که در حدود سال ۱۵۹۷ ترسیم شده بود، به‌عنوان یک نمونه انگلیسی اولیه اشاره کرد که در آن یک گذرگاه مرکزی به اتاق‌ها دسترسی مستقل می‌داد. حتی واژه نیز حرکتی در خود دارد: «راهرو» از «corridore» ایتالیایی می‌آید که به «correre» به معنای «دویدن» مرتبط است. نوار فضایی که تقریباً به‌طور کامل به انتقال از یک مکان به مکان دیگر اختصاص دارد، اکنون ساده به نظر می‌رسد. در آن زمان، این موضوع تغییراتی در مفهوم اتاق ایجاد کرد. حریم خصوصی با یک مسیر دیگر در خانه وارد شد. هنگامی که حرکت می‌توانست از اتاق‌های اشغال‌شده خارج شود، طرح می‌توانست یک نوع حضور را از دیگری جدا کند. یکی از اعضای خانواده می‌توانست در یک سالن بماند در حالی که شخصی از طریق یک گذرگاه نزدیک به ساختمان عبور می‌کرد. تا قرن نوزدهم، خانه‌های ثروتمند سیستم‌های موازی از گردش را توسعه دادند، با پله‌های پشتی و گذرگاه‌های خدماتی که کارگران خانگی را در حاشیه فضاهای خانوادگی جابجا می‌کردند. اتاق‌ها می‌توانستند با کاهش ملاقات‌ها تأمین شوند، به این معنی که حریم خصوصی می‌توانست در طرح ایجاد شود. اگرچه ساختار طبقاتی پشت آن خانه‌ها خاص است، اما ایده فضایی به خانه‌های طبقه متوسط و حتی آپارتمان‌ها نیز منتقل شد. اتاق‌های Utility وظایف مکرر خانگی را جذب کردند و ورودی‌های پشتی راه دیگری برای ورود مواد غذایی یا تحویل‌ها ایجاد کردند. افرادی که کارهای خانگی را انجام می‌دادند تغییر کردند و در بسیاری از خانه‌ها، ساکن کارهایی را که قبلاً به کارکنان اختصاص داده شده بود، بر عهده گرفت. با این حال، پلان خانه بسیاری از عادات مشابه را حفظ کرد. چه اتفاقی می‌افتد وقتی که راهرو به اتاق تبدیل می‌شود؟ معماران MOS این منطق به ارث رسیده را با خانه شماره ۱۱ یا خانه راهرو، که برای اولین نمایشگاه معماری شیکاگو در سال ۲۰۱۵ ساخته شده بود، به‌عکس کردند. این نصب از ماژول‌های باریک که تقریباً بر اساس ابعاد یک راهرو معمولی و یک ورق چوبی ساخته شده است، مونتاژ شده است. یک تختخواب درون یکی از آن‌ها قرار دارد. یک میز در دیگری قرار دارد. گذرگاه، که معمولاً به‌عنوان باقی‌مانده‌ای خنثی بین مقاصد در نظر گرفته می‌شود، خود به مقصد تبدیل می‌شود. MOS این راهرو را به‌عنوان ابزاری توصیف کرد که معماری را به‌طور فزاینده‌ای نگران گردش می‌کند، با هدف انتقال افراد و کالاها از یک مکان به مکان دیگر به‌سرعت‌تر. خانه آن‌ها در این مدار قرار می‌گیرد و می‌پرسد چه اتفاقی می‌افتد وقتی که نوار به‌ظاهر خالی زندگی خود را به‌دست می‌آورد. خانه شماره ۱۱ (خانه راهرو)، معماران MOS، نمایشگاه معماری شیکاگو، ۲۰۱۵. خانه سه گذرگاه، تاکو ساکاوشی و OFDA در ژاپن به همان سوال از طریق یک طرح خانگی زندگی‌شده نزدیک می‌شود. یک راهروی مرکزی بلند خانه یک طبقه را قطع می‌کند، در حالی که گذرگاه‌های باریک‌تر در لبه‌های شمالی و جنوبی به‌عنوان وراندا دو برابر می‌شوند. حمام‌ها و انبارها در نواحی ایجاد شده بین آن‌ها قرار می‌گیرند. فضای مطالعه نیز در آنجا ظاهر می‌شود. گردش به یک چارچوب تبدیل می‌شود که کل فضای داخلی را سازمان‌دهی می‌کند، اما آن راهروها به‌اندازه کافی عریض و به‌اندازه کافی نمایان هستند تا کاربردهای دیگری پیدا کنند. این پروژه یک واقعیت عجیب درباره راهروی معمولی را به‌نمایش می‌گذارد: فضایی که برای جلوگیری از وقفه توسعه یافته می‌تواند به یکی از اجتماعی‌ترین بخش‌های یک خانه تبدیل شود، وقتی که معماری دیگر آن را به‌عنوان فضایی هدر رفته در نظر نگیرد. برخی از واضح‌ترین مثال‌ها در فضاهای مرتبط با نگهداری ظاهر می‌شوند. در خانه «درون سه حرکت» فالا آتلیه در گوندومار، پرتغال، اتاق لباسشویی از حجم اصلی جدا می‌شود و به یک برج کوچک بالا می‌رود. این یک حرکت غیرمعمول است، اما همچنین یک حرکت افشاگرانه است. در حالی که لباسشویی معمولاً پشت در بسته یا در یک کمد جا داده می‌شود، در اینجا یکی از کارآمدترین اتاق‌های خانه است و سیلوئت کل ساختمان را تغییر می‌دهد. عملکردی که معماری قرن‌ها در تلاش بوده به حاشیه براند ناگهان یک شکل عمودی به خود می‌گیرد. خانه درون سه حرکت، فالا آتلیه، گوندومار، پرتغال، ۲۰۲۳. خانه‌های معاصر هنوز هم دارای بخش‌های پشتی هستند. گالری واسو در بارسلونا این وابستگی را به راحتی قابل مشاهده می‌کند. این آپارتمان صنعتی تبدیل‌شده به‌گونه‌ای سازمان‌دهی شده است که حول یک هسته خدماتی چوبی مستقل، جدا از دیوارها و سقف‌های اطرافش قرار دارد. یک کانتر آشپزخانه استیل ضدزنگ هشت متری به‌طور باز از میان اتاق اصلی عبور می‌کند، در حالی که عملکردهای خصوصی در اطراف حجم مرکزی جمع می‌شوند. سلسله‌مراتب قدیمی بین اتاق جلویی و اتاق خدماتی زمانی که هر دو به‌عنوان عناصر فضایی اصلی در نظر گرفته می‌شوند، سخت‌تر می‌شود. مکانیزم‌های زندگی در دیدرس قرار دارند. خانه بدون ردپا، A-01، کاستاریکا، ۲۰۱۹. طرح‌های معمولی پر از فسیل‌های معماری هستند. دوباره به یک خانه معمولی نگاه کنید و این تقسیمات در همه‌جا شروع به ظهور می‌کند. راهرو به یک نفر اجازه می‌دهد تا بدون عبور از اتاق شخص دیگری از خانه عبور کند. کمد لباسشویی یک چرخه مکرر از کار را پشت دو در نگه می‌دارد. ورودی گاراژ کفش‌ها و کیف‌ها را قبل از اینکه به داخل سفر کنند، دریافت می‌کند. حتی کمد مکانیکی یک اتاق کوچک مهر و موم شده است که به سیستم‌هایی اختصاص دارد که هر اتاق دیگر را راحت می‌کند. این فضاها به‌ندرت تعریف می‌کنند که یک خانه چگونه توصیف می‌شود، اگرچه خانه بدون آن‌ها به سختی می‌تواند کار کند. نکته جالب این است که این ترتیبات چقدر طولانی پس از شرایط اجتماعی اولیه خود زنده می‌مانند.

منبع: Designboom